Hoe het begon

De geur van een geboende parketvloer en van vers gebakken brood. Dat is de geur van vrijdagen, de fijnste dag in de week van het kindertehuis waar ik als elfjarige verbleef. Na onze avondmaaltijd van dubbele boterhammen kwam de schaal met kapjes rond, knapperig en enkel belegd met hagelslag of gekleurde muisjes. Wat een zoete zaligheid! We namen kleine hapjes, stil en plechtig als was het een gebakje, met een verlangende blik naar de schaal met kapjes die steevast overbleef. Tevergeefs. Een kapje was de regel. Toen ik aan de directrice zelf moest vragen waarom die regels er waren, wist ik wat ik later wilde worden: directrice van een kindertehuis! En ik zou de regels veranderen als er een klein verlegen Tooske was die nog zo graag een kapje wilde, of een Anton die stiekem de helft van zijn kapje aan zijn zusje gaf. Later in mijn leven maakte ik kennis met de menskunde van Rudolf Steiner. De schoonheid en het liefdevolle karakter van zijn pedagogiek raakte mij diep. Deze gebeurtenissen liggen aan de bron van de oprichting van Heemhuys. Eindelijk kon ik handen en voeten geven aan een kindgericht concept kinderopvang: een heerlijke mix van beleid maken die past bij wat kinderen nodig hebben, en pedagogen ondersteunen.